Articles by "Love"
Showing posts with label Love. Show all posts

“Secret Couple”

Hatsuho and Maho return for a visit and Hatsuho forces Mizuho to talk about intimate details of her relationship with Kei. Hatsuho kidnaps Kei, takes him to a love hotel, and ties him to a bed. Although Hatsuho is attracted to Kei, this is actually an attempt to add excitement into Kei and Mizuho’s marriage, which ends in success when Mizuho arrives to save Kei but ends up in bed with him. The following day, Kei and Mizuho are shocked and discomforted to find out that everyone is talking about what happened between them and her family at the love hotel.

Download 360p

Download 360p

Season number: 1
Episode number: 13 of 13
Air date: 25 October 2002
Previous episode: Teacher Once Again
પ્રિય સુકન્યા,
ગઈકાલે આપણે વેવિશાળથી જોડાયા. સમાજની દ્રષ્ટિએ કહીએ તો આપણે ભવિષ્યમાં સત્તાવાર રીતે પતિ-પત્ની બનવાનાં છીએ. એ વાત ઉપર એક સામાજિક મહોર વાગી. સાવ અંગત રીતે કહું તો મને આ બધાં કર્મકાંડમાં બહુ રસ નથી. પણ કુટુંબમાં સૌને જે ગમતું હોય એ કરવાથી મને હંમેશા આંતરિક આનંદ મળ્યો છે,એટલે હું આ વિધિમાં જોડાયો. આપણાં લગ્ન સામાજિક ગોઠવણથી થવાના હોવાથી મેં આ વ્યવહાર સ્વીકાર્યો. કદાચ આપણે પ્રેમમાં હોત અને આપણાં પ્રેમલગ્ન હોત તો હું ચોક્કસ આ વિધિ ન થવા દેત. સીધા લગ્નનો જ આગ્રહ રાખત.
આમ તો આ યુગ વોટ્સએપ અને ફેસબુકનો છે. એટલે પત્ર લખવો એ આ સમયની વિચિત્ર અને વિશિષ્ટ ઘટના છે. તેમ છતાંય મારા વાંચન-ચિંતનના શોખને કારણે મને આ પત્ર લખવાનું મન થયું છે. ઘણીવાર એવું થાય છે કે આપણે એવું ધારીએ કે આજે પ્રિયપાત્ર મળશે ત્યારે આટલું-આટલું કહી જ દઈશ. પણ જ્યારે પ્રિયપાત્ર સામે આવે છે, ત્યારે બધાનું બાષ્પીભવન થઈ જાય છે. એમાંથી બચવા માટે મંે આ પત્રનો આશરો લીધો છે. કદાચ તને વાંચતા કંટાળો આવે તો તે મારી અણગમતી ભેટ તરીકે સ્વીકારી લેજે.
પતિ-પત્નીની જીવનયાત્રા, દામ્પત્ય જીવન વગેરે અંગે મારી કેટલીક મીઠી કલ્પનાઓ છે. તેમજ તેમાં હક અને જવાબદારી એકસરખા પ્રમાણમાં હોવા જોઈએ એવો મારો મત છે. મારી આ કલ્પના અને વિચારધારા તારી સુધી બરાબર પહાંેચે તો તે આપણી હવે પછી શરૂ થનાર જીવનયાત્રાને નિષ્કંટક બનાવે તેવી મારી શ્રધ્ધા છે. હવે હું મારી વાત શરૂ કરું છું.
લગ્નજીવન અંગે મહિલાઓને પણ અનેક સ્વપ્નો હોય છે, તારા પણ હશે. એવું બને કે તારા બધાં જ સ્વપ્ન હું પુરા ન ય કરી શકું પણ તારા દરેક સ્વપ્નને હું સન્માન ચોક્કસ આપીશ. દાંમ્પત્યજીવન શરૂ થયા પછીના બે-ત્રણ વર્ષે આપણી વચ્ચે કદાચ કોઈ નાના-મોટા ઝઘડા કે તું-તું ,મેં-મેં થાય એવું બને. પણ હું તને ખાત્રી આપું છું કે હું ગણતરીપૂર્વકનો કોઈ ગુસ્સો તારી ઉપર નહિં કરૃં. તને દાબમાં રાખવા માટે પણ હું તારી ઉપર કોઈ ગુસ્સો નહિં કરૃં. એટલે કે મારો ગુસ્સો સહજ હશે. એમાં કોઈ ભેળસેળ, ગણિત કે ગણતરી નહિં હોય. આ ઉપરાંત ગુસ્સો જે વાત કે વિષય પર હશે તે પુરતો જ એ મર્યાદિત રહેશે. એનો ડંખ મારા મનમાં લાંબો સમય સુધી નહિં રાખું, નહિં રહે. તારી કોઈ ભુલ હું સુક્ષ્મદર્શક કાચ લઈને નહિં નિહાળું. હું અંગત રીતે કોઈ દિવસ તારો બોસ થવાનો પ્રયત્ન નહિં કરૂ. મારે જીંદગીભર તારા મિત્ર રહેવું છે. તારા દરેક કુટુંબીજનને હું મારા કુટુંબીજન ગણીશ. તું પત્ની છો અને હું જમાઈ છું એવો રોફ્ તારે ઘરે આવીને હું કોઈ દિવસ નહિં છાંટું. મને તારા માતા-પિતાના જમાઈ થવા કરતાં દીકરા થવામાં વધારે આનંદ આવશે. આ વાતને સરળતાથી સમજાવું તો એમ કહી શકાય કે હું તારે ઘરે આવું ત્યારે તારા-મમ્મી મારી માટે પાણીનો ગ્લાસ લઈને આવે એ કરતાં હું જાતે તારા ઘરના રસોડામાં આવેલ પાણીયારામાં જઈને જાતે પાણી પી લેવાનું વધારે પસંદ કરીશ.
એમ કહેવાય છે કે જોડીઓ સ્વર્ગમાં સર્જાય છે. ઈશ્વર દ્વારા સર્જાય છે. એટલે આપણા જોડાવાની ઘટનાને ઈશ્વરની પ્રસાદી ગણી તેનો આદર કરવો જોઈએ. એ રીતે તું મારા માટે ઈશ્વર દ્વારા મોકલાયેલી એક શ્રેષ્ઠ ભેટ છો અને હું જ્યાં સુધી આપણે સાથે રહીશું ત્યાં સુધી એ માન્યતાને વળગીને જ જીવીશ. આપણી સંસારયાત્રા જેમ આગળ વધતી જશે તેમ-તેમ આપણી જવાબદારીઓ પણ વધતી જશે. એ જવાબદારીનું વહન કરતી વખતે હું તને તારાથી થોડોક અળગો થયેલો લાગું તો તેને મારા પ્રેમનો અભાવ ન ગણતી. હું એવું માનું છુું કે “પ્રેમ” એ જવાબદારીનો વિષય છે. તમે જેને પ્રેમ કરતાં હો તેમની પ્રત્યે તમારી ભરપુર જવાબદારીઓ હોય છે અને એ જવાબદારીનું નિષ્ઠાપૂર્વક વહન કરવું એ જ સાચો પ્રેમ છે. વ્યવસાય અને વ્યવહારમાં જોડાયા પછી હું તને બધે સાથે ન લઈ જઈ શકું તો તેને મારી મજબુરી ગણજે, આનંદ નહિં. મારો શોખ વાંચવાનો છે. લખવાનો છે. તને પ્રેમ કરતાં મને જેટલો આનંદ અને સંતોષ પ્રાપ્ત થાય એટલી જ તૃપ્તિ મને વાંચવા-લખવામાં પણ થાય છે. એટલે, હું જ્યારે વાંચતો-લખતો હોઉ ત્યારે તારી કોઈ વાત ન સાંભળું કે ન સમજું તો તેને મારી બેદરકારી ન સમજતી. ઉલ્ટું એવો પ્રયત્ન કરજે કે મારા વાંચવા-લખવાના સમયગાળા દરમિયાન તારે જો મને કશુંક કહેવું જ પડે એમ હોય તો એક કાગળમાં લખીને મારા હાથમાં આપી દેજે. હું જે કંઈ વાંચતો-લખતો હોઈશ એના યોગ્ય વિરામ પર એ ચબરખી વાંચી અને તારી જોડે સંવાદ કરી લઈશ. તું હોઈશ તો મારી પત્ની પણ તારૃં સ્વરૂપ સાથીદારનું રહેશે. સાથીદાર એટલે જે સતત સાથે ચાલે તે. સાથે ચાલનારની ગતિનું સમાયોજન સાધવું એ બંને પક્ષની ફ્રજ ગણાય. હું એ બાબતમાં હંમેશા સજાગ રહીશ અને તારી સાથે ચાલી શકાય તેવો પ્રયત્ન કરીશ.
તું મારી જીવનસાથી બનવા જઈ રહી છો ત્યારે આપણી દામ્પત્યયાત્રા દરમિયાન જો કોઈ સંતાનો જન્મશે તો તેનો ઉછેર એ માત્ર તારી જવાબદારી જ છે એવું હું ક્યારેય નહિ સમજું. એ આપણાં બંનેની જવાબદારી છે એ મારી કાયમી સમજણ રહેશે. એટલે ભાવિ બાળકના ઉછેરના સંદર્ભમાં હું કાયમ તને મદદ કરીશ. માની લ્યો કે આપણી સંસારયાત્રા દરમિયાન કોઈ બાળકની ભેટ ઈશ્વરે આપણને ન આપી, તો હું એ ખોટ તને લાડ કરાવીને પુરી કરીશ. અલબત્ત, તું એક મહિલા છો એટલે માતૃત્વની ઈચ્છા તને પ્રબળ હોય એ સહજ છે. એટલે જો તું ઈચ્છીશ તો તે માટે ઉભય પક્ષનું તબીબી પરીક્ષણ, સારવાર વગેરે બધું જ કરવા-કરાવવા હું તૈયાર રહીશ. હું એવું માનું છું કે બાળક પણ ઈશ્વરની કૃપાનું ફ્ળ છે. એ ફ્ળ શારીરિક પ્રક્રિયા ઉપરાંત અન્ય કોઈ પુરૂષાર્થથી જ મળવાનું ભાગ્યમાં નિર્ધારાયું હશે તો તેમ કરવામાં પણ હું કોઈ નાનમ નહિં અનુભવું તેની તને ખાત્રી આપું છું.
દામ્પત્યજીવનનો પ્રારંભ કરીએ ત્યારે એ યાત્રા સુખરૂપ, સુંદર રીતે ચાલે એ માટે પતિ-પત્ની વચ્ચે સુંદર સંવાદ હોવો એ પ્રથમ અને અનિવાર્ય શરત છે. આ સંવાદ સ્થપાય તેની જવાબદારી પુરૂષે સ્વીકારવી જોઈએ. હું આ બરાબર સમજું છું એટલે તને આ પત્ર લખ્યો છે. આ પત્રથી તું મને થોડો વધારે સમજી શકીશ. એ સમજણમાંથી તારામાં એક એવી લાગણી પ્રગટશે કે તું મને વધારે સમજવા માટે ઉત્સાહિત થઈશ. આ ઉત્સાહ મને તારી નજીક અને તને મારી નજીક લાવીને મુકી દેશે. રજનીશજી એવું કહેતા કે “જ્યારે માણસ લાગણીથી પર થઈ જાય અને બુદ્વિથી પર થઈ જાય ત્યારે જ તેનામાં સમજણ પ્રગટતી હોય છે.” એ રીતે જોઈએ તો જીવનમાં સમજણનું બહુ જ મહત્વ છે. આવી સમજણ આપણાં બંનેમાં પ્રગટે એ માટે મેં આ અક્ષરયાત્રા કરી છે. તારી સુધી પહોંચશે તે પછી તારામાં જે પ્રગટશે એ પ્રેમ હશે, પવિત્રતા હશે. એ આપણી યાત્રાને સુંદર અને નિષ્કંટક બનાવશે.
આશા છે કે તું મારી આ વાત સમજીશ અને સ્વીકારીશ.
પ્રતિ,
કુમારી સુકન્યા સુગંધવાલા
લિ. સ્વીકારની સ્નેહ યાદ
ઈતિ સિધ્ધમ :
“પાછલી ખટઘડી ‘સહજ’ સમજ્યા,
તું છે તાળું ને તું જ ચાવી છે” – વિવેક કાણે ‘સહજ’
manojshukla55@gmail.com

ચેતન સાંજે ઓફિસેથી ઘરે આવતો ત્યારે સોસાયટીમાં મેઈન રોડ પર જ આવેલા એપાર્ટમેન્ટના ગ્રાઉન્ડ ફ્લોરના એક ફ્લેટના દરવાજે એક મહિલા બની ઠનીને બેસેલી જોવા મળતી. એ આમ તો યુવાવસ્થા વીતાવી ચૂકી હોવા છતાં ખુબ સુંદર દેખાતી હતી. એ દરરોજ તેને આવતા જતા જોતો અને તે તેના તરફ હળવું સ્મિત પણ કરતી. જોકે, એ સવારે જતો ત્યારે એ કંઈને કંઈ કામ કરતી જણાતી. એને બે સંતાન હોવાનું એણે નોંધ્યું હતું. પોતાને આ સોસાયટીમાં આવ્યાને હજી થોડા મહિના જ થયા હતાં, એટલે બધાંને સારી રીતે ઓળખતો પણ ના હતો. પેલી મહિલાનો પતિ ક્યારેય જોવામાં આવ્યો ના હતો. કદાચ તેના કામ ધંધાનો સમય એવો હશે કે નજરે ના પડે. એણે એક વસ્તુ ખાસ માર્ક કરી હતી કે મહિલા સાંજે બની ઠનીને જ દરવાજા આગળ ઊભી હોય કે ક્યારેક બેઠી હોય. એનો ચહેરો પણ એવો સોહામણો હતો કે તેના તરફ જોવાનું મન થાય અને ના સ્મિત આપવું હોય તોય આપવાનું મન થાય. બાજુમાં રહેતા સહદેવભાઈ સાથે પાડોશીના નાતે થોડો ઘરોબા બંધાતા તે સોસાયટીનાં લોકો વિશે તેને માહિતી આપતા. સોસાયટીમાં કેટલાંક એપાર્ટમેન્ટ્સ હતાં અને કેટલાંક ગાળા ટાઈપ મકાનો હતાં. મોટાભાગનાં લોકો મધ્યમવર્ગના હતાં. થોડા બિઝનેસમેન પણ હતાં. સહદેવભાઈ સાથે એ રવિવારે સાંજે ક્યારેક લટાર મારવા પણ નીકળતો. એક સાંજે એ બન્ને ટહેલતા ટહેલતા નીકળ્યા ત્યારે પેલી મહિલા તેના ઘરના દરવાજા આગળ બેઠી હતી. એ રીતે બની ઠનીને શણગાર સજીને બેઠી હતી કે જાણે કોઈ મહેમાન આવવાનું હોય અને ખૂબ આતુરતાપૂર્વક રાહ જોતી હોય. એણે તેના ઘર પાસેથી પસાર થતી વેળા સ્મિત ફરકાવતા પોતે પણ સ્મિત ફરકાવ્યું. થોડા આગળ ગયા પછી સહદેવભાઈ બોલ્યા, ચેતનભાઈ, આ બાઈ બહુ ભારે છે… રોજ સાંજ પડે ને બની ઠનીને શણગાર સજીને બેસે છે… એનો વર તો બે વર્ષ પહેલા જ એક અકસ્માતમાં મૃત્યુ પામ્યો હતો…
શું વાત કરો છો? હોય નહીં..! પોતાના મોંમાંથી આઘાત મિશ્રિત આૃર્યના શબ્દો સરી પડયા…
હા… મનાય નહીં એવું જ છે… એનો વર બહુ ભલો માણસ હતો. સરકારી અધિકારી હતો… પણ અકાળે એ ગયો અને આ બહેનબાને મોકળું મેદાન મળી ગયું… રોજ સાંજ પડે અને એ આ રીતે જ બની ઠનીને બેસે છે… મને તો લાગે છે કે એણે કોઈ સાથે સંબંધ હોવો જોઈએ કે પછી એ કોઈને કોઈને ફસાવતી હોવી જોઈએ… એણે ઘર ચલાવવાનું અને પાછી હજી ઉંમર પણ ક્યાં દેખાય છે?
ઓહ… ગોડ… બિચારી પર આભ જ તૂટી પડયું ને ! પણ એ એવી છે એની ખબર કઈ રીતે પડી? ચેતને સંશય વ્યક્ત કર્યો.
એમાં ખબર શું પડવાની? સીધી સાદી વાત છે… એના ‘લખણ’ જ બધું કહી દે છે…! આપણી સોસાયટીવાળા ભાગ્યે જ એની સાથે હળે મળે છે… ક્યાંક લપેટમાં લઈ લે તો…? તમેય જરા સંભાળજો… એ તમારી સામે એવી રીતે હસી કે જાણે તમે એના ખૂબ જાણીતા માણસ છો… કહેતા સહદેવભાઈ ખડખડાટ હસી પડયા.
ચેતન સહદેવભાઈને વધું કંઈ પૂછવાનું ટાળીને બીજી વાતોએ ચડાવી ટહેલીને ઘરે પાછો આવ્યો, પણ વિચારોમાં એવો ખોવાઈ ગયો કે તેની પત્નીએ તેને શું વિચારમાં પડી ગયા છો? એમ કહીને ટપાર્યો ત્યારે જ ઝબકીને સભાન બન્યો. આખી રાત એને પેલી મહિલા જ દેખાયા કરી અને એના જ વિચાર આવ્યા કર્યા… એનું મન એ મહિલા એવી હોય એ માનવા તૈયાર ના હતું, પણ એનું ઘર કઈ રીતે ચાલે? એ પ્રશ્ન એને મથાવતો હતો. બીજા દિવસે ઓફિસે બાઈક પર જતી વેળા પેલી મહિલાના ઘર તરફ નજર કરતો કરતો એ ગયો ત્યારે એ આગળ રૂમમાં શાક સુધારી રહી હતીપત્નીએ તેને શું વિચારમાં પડી ગયા છો? એમ કહીને ટપાર્યો ત્યારે જ ઝબકીને સભાન બન્યો. આખી રાત એને પેલી મહિલા જ દેખાયા કરી અને એના જ વિચાર આવ્યા કર્યા… એનું મન એ મહિલા એવી હોય એ માનવા તૈયાર ના હતું, એણે સ્મિત ફરકાવ્યું પણ પોતે આડું જોઈ ગયો, પરંતુ બાદમાં એને પોતાને જ લાગ્યું કે તેણે બરોબર ન્હોતું કર્યું !
કોઈના સ્મિતનો જવાબ સ્મિતમાં આપવામાં શું ગુનો થઈ જાય ? અને તે ધારો કે સહદેવભાઈ કહે છે એવી હોય તોય તેથી તેને પોતાને શું ? એને ક્યાં એની સાથે કોઈ સંબંધ જ છે ? એને ખૂબ પસ્તાવો થયો..! બીજા દિવસે સાંજે ચેતન આવ્યો ત્યારે એ તો એ જ રીતે બની ઠનીને બેઠી હતી. એણે સ્મિત કરતાં જ ચેતને બાઈક ઊભી રાખી સારું સ્મિત કર્યું…! પેલી મહિલાએ એને કહ્યું, આવો ને… આમ જ રોજ જતાં રહો છો… સોસાયટીમાં જ રહીએ છીએ તે ઓળખાણ તો આપો…!
ચેતનને શું જવાબ આપવો તે ના સૂઝયું… પછી ક્યારેક કહીને એણે બાઈક ભગાવી. એ રાતેય એને એ મહિલાના જ વિચાર આવ્યા કર્યા… એ ખરેખર મોહક હતી. જો એ એવી હોય તો? એ ફરી મથામણમાં પડયો… અને એના મને એને સમજાવી દીધું કે એ એવી હોય તોય શું ? આપણે ક્યાં આગળ વધવું છે તે ઉપાધિ !
પછીના રવિવારે સાંજે સહદેવભાઈને એણે ટહેલવા આવવા બોલાવ્યા તો તેને ઘરે મહેમાન આવ્યા હોવાથી તે ના આવ્યા… એ એકલો જ ચાલતો ચાલતો નીકળ્યો… પેલી મહિલાનું ઘર આવતા જ એના પગ થંભી ગયા… એ દરવાજા આગળ મટક મટક સ્મિત આપતી ઊભી હતી. એણે આવો… આવો… કહી એને ઘરમાં આવવા કહેતા એ પોતાને રોકી ના શક્યો…!
એ એના ઘરમાં પ્રવેશ્યો એવો જ એ બોલી… તમે જ એક એવા માણસ છો કે જેને બોલાવવાનું મન થાય… બાકી તો બધાં તમારી સાથે ફરે છે એ સહદેવ જેવા જ લાગે છે…
એટલે? કેમ એવું કહો છો? ચેતને સહદેવભાઈના નામ સાથે આ મહિલા જે બોલી તેથી અવઢવમાં પડીને પૂછયું.
જુઓ… તમે તો અહીં રહેવા આવ્યાને થોડા મહિના જ થયા છે, એટલે તમને કંઈ ના ખબર હોય…! પણ હું વિધવા છું… એ તો તમને સહદેવે કહ્યું જ હશે ને ? કહેતા એણે એને પાણીનો ગ્લાસ આપ્યો…
એણે પાણી પીતા પીતા એની સામે જોયું અને ગ્લાસ ખાલી કરતા બોલ્યો હાં… તમારું નામ પણ હું ક્યાં જાણું છું. મારું નામ છે કામ્યા ! મારા પતિનું નામ કંદર્પ… અમે અહીં વર્ષોથી રહીએ છીએ. પણ એ અચાનક અમને નોંધારા છોડીને જતાં રહ્યા… કહેતા એ ગળગળી થઈ ગઈ…
શું કહીએ… હિંમત રાખજો… તમારે તો બે સંતાનો પણ છે…!
હાં… એ બન્ને માટે તો અહીં રહી છું… અને જીવું છું… બાકી આજે કંદર્પની સાથે જ હો… એણે અકસ્માત બાદ હોસ્પિટલમાં પ્રાણ છોડતી વેળા મારી પાસેથી વચન લીધું હતું કે, છોકરાઓને સંભાળજે… અને તે મૃત્યુ પામ્યો છે, એમ માનતી જ નહીં…! કહેતા એની આંખમાં આંસુ આવી ગયા…
ચેતને શું બોલવું તે ના સમજાતા મૂંગા મૂંગા જ એની સામે જોતા જ એ બોલી, ‘કંદર્પ ઓફિસર હતો અને વીમો હતો એટલે અમારે જીવન નિર્વાહનો કોઈ પ્રશ્ન નથી… અમારે વતનમાં જમીન જાયદાદ પણ છે…’ ચેતન દુઃખ વ્યક્ત કરી કંઈ કામ હોય તો કહેજો કહેતા જવા માટે ઊભો થયો. એવી જ કામ્યા બોલી… તમને એક વાત મારે ખાસ કહેવી છે, એટલે તમને ઘરમાં બોલાવ્યા છે… હું રોજ સાંજે બની ઠનીને દરવાજા આગળ ઊભી રહું છું. એટલે તમને આૃર્ય થતું હશે ને? તો સાંભળો- કંદર્પને હું તે ઓફિસેથી આવે ત્યારે હું બની ઠનીને આવકારું એ ખૂબ ગમતું.
એની યાદમાં આજે પણ હું બની ઠનીને એની રાહ જોવું છું. એ ક્યારેક તો આવશે… જ ! કહેતા એ ધ્રુસ્કે રડી પડી. થોડી ક્ષણો બાદ એ બોલી…. પણ તમારો સહદેવ એ વાત ક્યાંથી સમજે ? એણે એક દિવસ સાંજે મારી પાસે આવીને મારો ભાવ પૂછયો હતો… અને મેં તેને જવાબમાં એવો તમાચો માર્યો હતો કે એ હવે બધાંને મારા વિશે ગમે તેમ કહેતો ફરે છે… આ તો જે છે તે તમને કહ્યું છે… તમારે જે માનવું હોય તે માનજો… કહી એ અંદરના રૂમમાં જતી રહી.